zaterdag 15 juni 2019

Kuikentjes enzo

Na drie weken broeden hebben we uiteindelijk zeven gezonde kuikentjes gekregen. En het is zo leuk om te zien. Het is een soort mini commune waarbij de drie kloeken samen de zeven kuikens opvoeden, echt een feestje om naar te kijken.

Hier zit het grut lekker te zonnen op een houten richeltje.

De eerste dag had ik de kippen en kuikens ook heel optimistisch losgelaten. Deurtje van de ren open en lekker naar buiten. Het was prachtig om te zien en dochter en ik gingen gelijk even boodschappen doen. Maar toen we terugkwamen zat één hen met vijf kuikens tegen de buitenkant van het kippenhok geplakt en op twee meter afstand stond een grote kraai te wachten tot één van haar kuikens zo onverstandig zou zijn om te ver bij moeders vandaan te gaan. Mijn dochter vloog er naartoe en joeg de kraai weg. Tja, zo'n dier moet natuurlijk ook eten hebben voor het eigen kroost, maar laat die maar gewoon een platgereden duif van het asfalt bikken, ik wil mijn kuikentjes nog niet kwijt.
Kortom, de kuikens en moeders hebben voorlopig huisarrest. Ik heb nog wel twee vierkante meter gras afgezet met wat gaas, kunnen ze toch nog een heel klein beetje scharrelen, maar eerst moeten ze maar iets groter groeien.

De moeders maken de hele tijd kleine tokgeluidjes en wijzen dan even aan waar iets te eten ligt. En de kuikentjes mogen het dan opeten.

Na enig navragen weet ik nu ook wat voor ras de kuikentjes zijn. Het zijn Amrock kippen. Een mooi wit zwart gestreept kippenras. Je schijnt al jong te kunnen zien of de kuikentjes hennen of haantjes zijn. De hanen hebben een duidelijke witte vlek op het hoofd en de hennen zijn wat donkerder dan de hanen. Ook de pootjes schijnen wat in kleur te verschillen. Persoonlijk zie ik niet veel verschil en die witte vlek, die hebben ze allemaal...... Er zullen toch wel een paar hennetjes bijzitten hoop ik. Het zal toch niet zo zijn dat ik straks met zeven hanen opgescheept zit? Nou ja, de tijd zal het leren.

De achterburen zijn ook weer terug. Vanuit mijn keukenraampje heb ik een prachtig uitzicht.

Kijk toch eens wat een plaatje. Als ik een foto maak komen ze direct even kijken wat ik toch in hemelsnaam aan het doen ben. Nou niks eigenlijk, er is deze week niet zoveel uit mijn handen gekomen.

Dit is het enige wat ik presteerde; ik maakte een begin aan een nieuwe sok. De wol had ik al heel lang in huis en nu had ik zin in een simpel werkje. Dus ik besloot er een paar zomersokken van te maken. Ik heb er voor het eerst zelf een klein patroontje ingebreid en dat gaat eigenlijk heel makkelijk. Als ze klaar zijn zet ik wel op mijn blog hoe ik het gedaan heb.

En nu ga ik een lekker kopje koffie maken en nog even breien.
Fijne avond!
Marie-Louise








zondag 9 juni 2019

Lichtpuntje

Deze week moesten we afscheid nemen van een dierbaar familielid. Ja, het leven kan soms onverwacht anders lopen dan gedacht. Maar ook dat hoort erbij, of je wilt of niet.

Gelukkig was er vanochtend op deze mooie pinksterdag ook een lichtpuntje toen ik de kippenren openmaakte.


Daar is hij of zij, het eerste kuikentje. 

Afscheid nemen en nieuw leven, zo dicht bij elkaar.

Fijne pinksterdagen.
Marie-Louise



maandag 27 mei 2019

Verse vis

Verse vis, nou ja, vers van de breinaald dan. Dit patroontje had ik al een hele tijd liggen en eindelijk gunde ik me even tijd om ze te breien.



De visjes zijn gebreid van Scheepjes Secret Garden. Een mooi garen van zijde, katoen en polyester. En het patroon vond ik HIER. Ze zijn lekker simpel om te maken en zo klaar. Dat is ook wel eens fijn.

Onder het breien zat ik te denken dat je ze in allerlei formaten kunt maken, ook bijvoorbeeld van frisse kleurtjes katoen. Leuk voor kinderen om mee te spelen. Ze kunnen er "echt" mee koken, of je stopt er een piepertje in voor de allerkleinsten. Je zou er ook een visspelletje mee kunnen maken. Mogelijkheden genoeg dus (maar zoals gewoonlijk tijd te weinig). Deze visjes mogen gewoon mee naar de winkel, als voorbeeldje en ter inspiratie.


En groot voordeel van deze vis; ze blijft altijd vers.

Fijne dag!
Marie-Louise

PS: De broedende kippen zijn een echte soap om naar te kijken. Ze jatten elkaars eieren zodra er eentje van het nest gaat. En er worden natuurlijk ook nog gewone eieren gelegd, daar proberen ze ook nog op te broeden. Dat is wel een beetje verwarrend allemaal. Ik kreeg van één van jullie al de tip om op de broedeieren een stip te zetten. Dat is inderdaad heel handig. Ik ben benieuwd hoe het afloopt. Nog twee weekjes te gaan.

dinsdag 21 mei 2019

Broedse kippen

Onze vorige kippen (die van het Vorwerk-ras) waren wel eens een dagje broeds. Ze bleven dan wat verdwaasd op hun eieren zitten, maar daarna vonden ze het welletjes, besloten toch geen kuikens te willen en gingen verder met hun dagelijkse leventje.

Bij deze kippen is het wel even anders. Hardnekkig broeds zijn ze, dat wil zeggen; niet van de eieren te krijgen. En het vervelende is, ze hebben geen haan in hun midden (weten zij veel). Dus ze kunnen broeden wat ze willen, er komen geen kuikentjes. En dat is ook gelijk het probleem, ze broeden maar door en eten dan nauwelijks. Ze kunnen zelfs zo verzwakken dat ze het loodje leggen. Dus ik dacht, hier moet ik iets aan doen en ik informeerde links en rechts wat een goede manier was om van die broedsheid af te komen. Zo heb ik de dames herhaaldelijk van de eieren gejaagd en alle eieren snel zelf opgegeten. Ook heb ik het leghok afgesloten, maar ja, 's avond moest de boel weer open, want ze wilden toch wel graag op stok. Als laatste noodmaatregel heb ik ze zelfs in een emmer water ondergedompeld. Ze bleven na deze behandeling een half uurtje verdwaasd zitten en zochten toen snel hun eieren weer op. Ze vinden me zo langzamerhand helemaal niet lief meer. Onze relatie staat behoorlijk onder druk.

Wat er ook gebeurd, ik ga niet van mijn eieren af!

Dus nu ben ik gezwicht. Er zijn nu twee kippen broeds en ik heb ze allebei vijf bevruchte eieren geschonken. Die eieren kreeg ik van vrienden van mijn zus, die dus wel een haan hebben. Gisteren vroeg ik nog even wat voor ras het eigenlijk was. O, zei mijn zus, Jan heeft hele mooie kippen hoor. Maar wat voor ras het is weet ik dus nog niet. We zullen zien wat de toekomst brengt. Als die broedsheid maar over gaat. Wel hoop ik dat niet al die eieren uitkomen, want dan heb ik ineens 14 kippen in plaats van vier, en wat moet ik daar dan weer mee  doen?

Het nageslacht in wording, ik ben benieuwd......

Fijne dag!
Marie-Louise

vrijdag 17 mei 2019

Gebreide sjaal van Scheepjes Our Tribe

Zo, weer een projectje af. Dit keer breide ik een driehoekige sjaal van Scheepjes Our Tribe. Dat is een mooi dun garen van 70% Merinowol en 30% Polyamide (voor de sterkte). Het garen is niet getwijnd en ik vind het heel mooi om sjaals van te maken of om mee in te breien.

Voor de winkel maakte ik deze kleine sjaal om te laten zien hoe mooi de wol is.

Ik gebruikte drie effen kleuren en het middenstuk is van een gemêleerde bol Our Tribe. 
Ik breide met breinaald 3,5. Zo wordt de sjaal mooi los en luchtig.


Het patroon vond ik op internet en heet Balvraid Hap:  HIER kan je het patroon downloaden. En je vind op deze site nog meer mooie patronen! De uitleg is heel duidelijk, kan niet mis gaan. Er is een patroon voor een kleine sjaal (die maakte ik) en er is een groter model. Die lijkt me ook heel mooi om te maken en dan van één kleur. Ach, als ik toch meer tijd had.



En weer op naar een nieuw breiproject!

Fijne dag,
Marie-Louise


zaterdag 11 mei 2019

Smoesjes

Dochterlief had een boek nodig voor school, een oud boek: Mariken van Nieumweghen. Het moest een exemplaar zijn met uitleg en was verkrijgbaar bij bol.com. En natuurlijk had ze het eigenlijk gisteren al nodig, dus of ik het vooral direct wilde bestellen.

Het boek was niet duur en o wat jammer, zodoende moest ik verzendkosten betalen, maar melde bol.com mij, als ik nog voor 3 euro iets bestelde, dan vervielen de verzendkosten. Dus wat doe je in zo'n geval? Je besteld een boek bij voor jezelf, want verzendkosten betalen, zonde natuurlijk!


Dit is het boek, ik vond het wel passend bij het de temperaturen van de afgelopen weken. En het is me toch een mooi boek. Ik ben er heel blij mee. Het is Engelstalig, maar voor breiboeken vind ik dat geen probleem.

Meer dan 40 mooie patronen staan er in, heel afwisselend.

Voor groot en klein

Met duidelijke werktekeningen en beschrijvingen.

En interessante achtergrondinformatie en oude foto's.

Mijn vingers jeuken om aan zo'n leuk nieuw project te beginnen. Een wolletje heb ik nog wel liggen, want zoveel heb je niet nodig voor een paar wanten. Maar eerst nog even iets anders afmaken, anders wordt het echt te gek.

Als ik nu heel eerlijk ben, was dat met die verzendkosten eigenlijk een smoesje natuurlijk, had ik eindelijk een excuus om dat mooie boek te kopen voor mezelf!

Fijne dag!
Marie-Louise





zaterdag 4 mei 2019

Gehaakte tas in groot formaat

Nou hier is ie dan hoor, de gehaakte tas. Eigenlijk is boodschappennet een betere omschrijving. Als uitprobeer-project haakte ik de tas eerst in het klein. En nu dus het grote model.





Het begin:
Je hebt gewone haakkatoen nodig. Ik gebruikte oude bolletjes van de hema (volgens mij hartstikke vintage ondertussen), maar elke katoen die geschikt is voor haaknaald nr 2,5 of 3 is goed.
En dan dus een haaknaald, ik haakte met nr. 3.


Zet 125 lossen op en haak 1 stokje in de 8e losse vanaf de haaknaald. Zo ontstaat het eerste vierkantje.


Haak nu steeds 2 lossen, 2 lossen overslaan, 1 stokje in de 3e losse. Zo zou je moeten eindigen met een sliert van 40 vierkantjes (eentje meer of minder maakt niet uit).


De volgende toer begin je met 5 lossen (dit is het eerste stokje en 2 lossen). Haak dan steeds 1 stokje, 2 lossen, 1 stokje, 2 lossen etc. Eindig met 1 stokje in de derde losse. Herhaal deze toer in totaal 39 keer zodat je een raster krijgt van 40 bij 40 vierkantjes.


(Ondertussen bedenk ik mij of dit wel groot genoeg wordt voor een tas, maar ik besluit toch maar om door te gaan. Het principe is duidelijk hoop ik en een nog groter exemplaar kan ik altijd nog maken).

Nu is het tijd om twee tegenoverliggende zijkanten te gaan "rimpelen". Dit heb ik als volgt gedaan:
Toer 1: 1 vaste in het 1e stokje, 1 vaste om de 2 lossenboog van de vorige toer, 1 vaste in het volgende stokje, 1 vaste om de volgende 2 lossenboog, 1 vaste in het stokje van de vorige toer etc. Aan het eind van de toer heb je 81 vasten. Keer met 1 losse.



Toer 2 : steeds 2 vasten samenhaken, eindigen met 1 vaste. Je hebt nu 41 vasten. Keer met 1 losse.
Toer 3 : Als toer 2. Je hebt nu 21 vasten. Keer met 1 losse.
Toer 4 en 5: 1 vaste op elke vaste.

Zo gerimpeld ziet je werk er nu uit. Boven deze rimpels komt straks het handvat van je tas.

De draad kan je nu afbreken en ditzelfde stukje herhaal je aan de tegenovergestelde kant van je werk.

Als de andere kant ook zo gerimpeld is hoef je de draad niet af te breken, maar gaan we verder helemaal in het rond haken. Je haakt eerst de zijkant van de tas, dan een handvat boven het gerimpelde gedeelte, dan weer een zijkant en als laatste nog een handvat.


Als eerste haak je ongeveer 4 vasten langs de zijkant van het gerimpelde stukje (zie hierboven op de foto). Dan kom je weer aan bij een rasterzijkant en haak je 1 vaste op het stokje en 1 vaste in de 2 lossenboog. Dus in totaal weer 81 vasten. Vervolgens haak je 4 vasten langs de zijkant van het gerimpelde stukje. Nu haak je 100 lossen, dit wordt het eerste handvat. Je slaat het gerimpelde deel over en maakt je handvat vast met een vaste. Je haakt weer 4 vasten langs de zijkant van het gerimpelde deel en weer 81 vasten in de rasterzijkant. Dan weer 4 vasten langs het gerimpelde deel, 100 lossen als tweede handvat en je maakt dit handvat weer vast met 1 vaste. Nu heb je helemaal in de rondte gehaakt.

Nu komt de volgende ronde. In deze ronde ga je nog 1 maal de zijkanten wat meer rimpelen als volgt:
4 vasten. Dan het rimpel deel: Steeds 2 vasten samenhaken. Je houdt 41 vasten over. Weer 4 vasten, dan het handvat: 100 vasten. Weer 4 vasten, weer het rimpeldeel: 2 vasten samenhaken (41 vasten) weer 4 vasten gevolgd door het handvat (100 vasten). En je bent weer rond.

Ik heb daarna nog twee rondes gehaakt met alleen maar vasten. Zo wordt je handvat wat breder en dat is wel zo makkelijk om vast te houden. Eventueel kun je nog een paar rondes met vasten haken als je het handvat nog iets breder wilt hebben.

Aan het eind van dit hele verhaal zou je tas er ongeveer zo uit moeten zien:


Al met al is het een prima tas geworden, maar ik denk dat ik de volgende toch nog een tikje groter maak. Dat is denk ik toch praktischer. Ja, al doende leert men, dat blijkt wel weer.

Fijne dag!
Marie-Louise






donderdag 2 mei 2019

Banana Bread van Aunt June

Mijn moeder komt uit een groot gezin, 16 kinderen waren er thuis. Na de oorlog vertrokken twee van haar zussen en één broer naar Canada om daar een nieuw leven op te bouwen. Afgelopen week kwam haar broer Wim over uit Canada, samen met zijn vrouw June. June is een Canadese van origine. Een jongere broer met vrouw (uit het westen van Nederland) reden Wim en June naar Drenthe om mijn moeder nog een keer te kunnen ontmoeten. Het was een ontzettend leuk bezoek, gewoon lekker bijkletsen, half in het Engels en half in het Nederlands, want als je al 60 jaar in Canada woont wordt je Nederlands wel wat roestig. 's Avonds gingen we uit eten (want als je maar zo weinig tijd hebt om elkaar te zien is het fijn als er voor je gekookt wordt). Ze hebben volop genoten, mijn oom verbaasde zich wel over de kleine kopjes koffie, en dan ook nog eens géén gratis refill.

Mijn moeder met rechts haar broer uit Canada en links haar jongere broer Kees.

Oom Wim en tante June wonen aan het begin van de Alaska Highway en werken daar allebei in een motel, The Shephards Inn. Mijn oom is slager van origine en maakt voor de verkoop in de Conveneince Store nog altijd Beef Jerkey (een soort mager cowboyvlees). En mijn tante bakt elke dag taarten en bananenbrood en kookt sauzen en soepen, ook voor de verkoop. Oom Wim is al 79 jaar, maar wil nog niet stoppen. Het was zo leuk om te horen hoe hun leven daar is. Toen June hoorde dat één van de dochters graag bakt begon ze direct recepten op te schrijven, als eerste het bananenbrood. Het bezoek duurde helaas maar kort, want er moet nog meer familie bezocht worden natuurlijk. En het afscheid was "a bit emotional", want als je 83 en 79 bent hou je er een beetje rekening mee dat dit de laatste keer kan zijn dat je elkaar ziet. 

Als herinnering aan het bezoek bakte dochter 2 vandaag het bananenbrood. 


Hierbij het recept van Aunt June:

100 gram zachte margarine
200 gram suiker
250 gram bloem
2 eieren
4 geprakte bananen
1 theelepel zout
1 theelepel baking soda

Mix alle ingrediënten door elkaar. Het moet een beetje de dikte hebben van een cakebeslag. Doe het beslag in een ingevette cakevorm en bak het gedurende 1 tot 1,5 uur in het midden van de oven op 150 tot 160 graden Celsius. 
Het is ook lekker om walnoten of stukjes chocolade door het deeg te doen.

In English:
1/2 cup margarine
1 cup sugar
1 cup flour
2 eggs
4 mashed bananas
1 teaspoon salt
1 teaspoon baking soda
Mix together, grease loafpan. Bake at 350 degrees for 1 - 1,5 hours.

En het was inderdaad een heel lekker bananenbrood.

Dat gaan we zeker vaker bakken en dan kunnen we iedere keer als we het eten nog even terugdenken aan de familie  hier ver vandaan.

Fijne avond!
Marie-Louise





vrijdag 26 april 2019

Moestuin update

Tjonge jonge, de natuur barst uit haar voegen de laatste dagen. Vooral nu het even lekker geregend heeft zie je de bomen bijna groen worden waar je bij staat. Het is echt volop genieten in de tuin.

Dit is twee weken geleden. Man en zoon spitte voor mij vier mooie vakken om waarin ik bloemen kan zaaien en dahlia's kan poten. Die dahlia's zitten er ondertussen al in en de bomen zijn ook al veel groener.

Ook maakten ze een nieuw hek om mijn moestuin. Ze moesten af en toe schuilen voor de hagelbuien. Dat kan je je nu bijna niet voorstellen met dit lekkere weer. Nu zullen de kippen hopelijk de moestuin met rust laten.

Ik had het nog niet op mijn blog gezet, of de kippen demonstreerden nog even hoe goed ze kunnen "hekje klimmen". Het is dus nog een beetje de vraag of ze de moestuin met rust zullen laten. Nou heeft het moestuinhek wel van die mooie punten, misschien vinden ze dat niet zo fijn om op te landen.


De fruitbomen beginnen te bloeien. Deze appel staat er nu zo'n 10 jaar. Het is al een behoorlijke boom vind ik. Vorig jaar hadden we een mooie opbrengst, we zullen zien wat dit jaar brengt.

Maarts Viooltje in volle bloei. Mooi!

En een inimini vaasje met de eerste bloemetjes voor binnen. Het vaasje is eigenlijk een zoutvaatje wat van mijn oma is geweest. Er hoort een klein zilveren dopje op met gaatjes, maar dat is al jaren weg. Als vaasje doet dit zoutvaatje ook goed dienst.

Gisteren ging ik met mijn zoon lekker shoppen bij het tuincentrum. Omdat ik bijna jarig ben vraag ik altijd planten voor mijn verjaardag, daar heb ik de hele zomer plezier van. Ik kocht allerlei eenjarigen en ook wat planten voor in de moestuin. Zo heb ik voor de tweede keer artisjokken gekocht (de eerste keer hadden vader en zoon ze helemaal ondergespit). En voor het eerst dit jaar heb ik ook zoete aardeappelen in de moestuin staan. Benieuwd wat dat gaat worden. Maar eens even zoeken op internet hoe ik die dingen het best kan laten groeien. De afgelopen dagen heb ik van alles gezaaid in de moestuin en courgettes en snackkomkommers gepoot. Wel een beetje vroeg, maar het weer blijft mooi, dus ik durf het wel aan. Vandaag oogstte ik de eerste twee groene asperges, ja het moestuinseizoen gaat echt weer van start. Heerlijk!

Fijne dag en geniet van Koningsdag morgen!
Marie-Louise







zaterdag 20 april 2019

Gehaakte boodschappentas in miniformaat

Mijn zus heeft een hele leuke gehaakte boodschappentas. Het is een machinaal vervaardigd exemplaar en heel handig in het gebruik. Dus toen ik het ding een keer in handen kreeg heb ik het eens even goed van alle kanten bekeken, het was zo heel handig gemaakt, maar hoe precies?

En vandaag kwam ik ineens op het lumineuze idee om een miniversie te maken. Zo kon ik alles even uitproberen, zonder dat het me een week haakwerk kostte (of meer). Kleine tasjes haak je immers snel en als je een stukje uit moet halen is dat dan ook niet direct een ramp waarbij de moed je in de schoenen zakt. Dus zo gezegd, zo gedaan.

Dit is dus het idee, maar dan groter.


Je begint met het haken van een vierkant. Lekker simpel en daar houd ik wel van.
Ik haakte een vierkant van 16 x 16 vakjes. 1 Vakje bestaat uit 1 stokje en 2 lossen.

Als het raster klaar is ga je aan 1 kant vasten haken. Daarbij minder je in een paar toeren tot je nog 9 vasten over hebt. Hierdoor gaat die kant van je vierkantje rimpelen. Je doet precies hetzelfde aan de tegenoverliggende kant van het vierkant. Nu wordt het al een beetje een "zakje". Vervolgens haak je aan deze twee kanten een handvat en tegelijkertijd minder je ook aan de andere twee kanten. Die kanten laat je wat minder rimpelen. Nou, dat is een beetje het idee. Ik ga nu proberen een groot exemplaar te maken en dan zal ik netjes alles opschrijven wat ik gedaan heb. Nu was ik zo enthousiast dat ik me geen tijd gunde om alles goed op te schrijven. Wordt dus vervolgd.


En om in de paasstemming te komen heb ik het tasje ook nog even gevuld met eieren (ze waren nog wel rauw, dus voorzichtig aan maar).

Nu ga ik een groter exemplaar proberen te maken, dat lijkt me een heerlijk werkje voor de komende dagen. Lekker in de zon met een koffie en een haakwerk, wat wil een mens nog meer.

Fijne paasdagen en geniet van het mooie weer!
Marie-Louise


vrijdag 12 april 2019

De ransuilen zijn terug!

Vorig jaar hoorde ik ze voor het eerst. Ik liep in de vroege schemer nog even een rondje door de tuin en hoorde bij de oude hulstboom een zacht "Oe Oe" en als je heel stil bleef staan hoorde je dat de roep ook beantwoord werd. Het waren uilen, zoveel was wel duidelijk, maar wat voor soort? Bijna elke avond hoorde ik de uilen en ineens zag ik ze in de schemer vliegen. Ze hadden een nest in een eikenboom aan de weg. Ik was helemaal enthousiast, prachtig! Natuurlijk wilde ik ze heel graag op de foto zetten en dan trots laten zien hier op mijn blog, maar dat lukte de hele zomer niet, ook niet toen ze jongen kregen. Helaas. Wel kwam ik er via internet achter dat het ransuilen waren, die uilen met van die kleine oortjes (wat eigenlijk veren zijn).

En deze week hoorde ik het weer, overdag toen ik eieren uit kippenhok haalde hoorde ik vlakbij het bekende Oe Oe. En wat bleek, de uil zat overdag lekker in de meidoorn. Ik greep mijn telefoon en maakte een foto. Ah, trots! Het was gelukt.

Oké, ik geef toe, het is een beetje een zoekplaatje, maar ze zit er echt hoor (of is het een hij?)


Nog een beetje uitvergroot, zo zie je het beter. (de bladeren zitten wel een beetje in de weg helaas.)

Ik ben ultratrots, ze zit er nu elke dag en af en toe ga ik stiekem even kijken (niet te vaak, want ik ben veel te bang dat ze weer vertrekt).

Nou is dit een erg enthousiast verhaal, maar die ransuilen hebben ook wel een nadeel, daar kwamen we verleden jaar wel achter. Als de jongen uitvliegen hebben die een bepaalde roep, een soort contactroep voor hun ouders. En die roep is nogal doordringend (zwak uitgedrukt). Vooral als het warm is en je ligt 's avonds op bed met je raam open. Het is een beetje alsof een vervelende buurjongen met zo'n piepbeest voor de hond onder je raam staat en elke 10 seconden even in dat piepbeest knijpt. Een soort hoge IEIIEIEIUW. Niet echt handig om bij in slaap te vallen. Maar vooruit, het is niet je buurjongen, maar de uilskuikens die daar aandoenlijk in de boom zitten, dus we hebben het ze maar vergeven, alhoewel het de eerste paar nachten niet meeviel om in slaap te vallen.

Ik ben benieuwd of we dit jaar ook weer van de jonge uilen mogen genieten.

En mocht je wat meer willen weten over de ransuil, en hun roep willen horen, dan is DIT een leuke link van de vogelbescherming.

Fijne avond,
Marie-Louise




maandag 8 april 2019

Kleine wondertjes van de natuur

Vroeger, toen mijn kinderen nog geen puber waren en nog volop genoten van de kleine wonderen van de natuur, maakten wij in de lente paardenbloemkrullen. En nu de lente ineens in volle hevigheid is losgebarsten en ook de paardenbloemen weer bloeien, moest ik er ineens aan denken.

Pluk eerst een paar mooie paardenbloemen.

Snijd dan met een mesje het uiteinde van de steel in een paar dunne reepjes, hoe meer reepjes, hoe mooier. Mijn stelen waren niet zo dik, dus bij mij lukte het maar om ze in vier reepjes te snijden.

Stop de stelen dan in een glas water en aanschouw het wonder(tje). In een paar seconden krullen de steeltjes prachtig op.

En ook als je al een oude volwassene bent is het gewoon leuk om te zien hoe zo'n steel van een paardenbloem in een paar tellen zo mooi kan krullen.

En nog een klein wondertje vandaag. Ik ging hout halen om vanavond laat toch nog even de kachel te stoken.

Toen viel mijn oog ineens op een vogelnestje. 


Kijk, hier zie je het van dichtbij.

Ik voelde voorzichtig met mijn handen of het leeg was.

Twee eitjes, Mooi hoor. 

De komende tijd maar even hout pakken van een andere stapel. En als het weer zo blijft hebben we niet veel hout meer nodig.

Fijne avond!
Marie-Louise


dinsdag 26 maart 2019

Kappers en haarlak

Zoals veel vrouwen ben ik soms niet tevreden over mijn uiterlijk. Er zijn twee dingen die ik graag anders zou willen. Als eerste droom ik al jaren van lang haar en als tweede zou ik graag een kilo of 5 gewicht kwijt willen raken. Nu zou je zeggen, dat is zo opgelost. Lang haar krijg je door NIET naar de kapper te gaan en 5 kilo afvallen doe je door NIET te eten. Zo, probleem opgelost en nou niet meer zeuren.

Over dat gewicht zullen we het maar niet meer hebben inderdaad, maar afgelopen week was ik bij de kapper. Ik ga vaak samen met mijn moeder, kan ze gelijk met mij meerijden. Dus wij zaten weer gebroederlijk naast elkaar in de kappersstoel en ik merkte op dat ik last had van een haarcrisis. Ik ben een vrouw met een kapsel dus 's ochtends föhn ik altijd mijn haar en dan rommel ik nog wat met een krulborstel. Vervolgens veranker ik de hele boel met een hoop haarlak. Maar soms wil je gewoon op kunnen staan en je haar in een knotje of paardenstaart doen, aankleden en wegwezen en niet dat eeuwige gedoe met föhn en krulborstel. Dus: lang haar. En wat zei mijn kapster: "Dat zou je heel mooi staan, probeer het gewoon een keer, als het niet lukt kan ik het zo weer knippen". Kijk, dat wilde ik nou graag horen. En dus knipte ze voor de vorm hier en daar een plukje weg en rekende ik blij af. Het bedrag was zo laag dat ik zei: "Doe er maar een bus haarlak bij". Ik verschoot nog net niet van kleur toen ik afrekende. Die bus lak was nogal duur (zacht uitgedrukt). Maar volgens de kapster wilde ik hierna niets anders meer. En verdraaid, ze heeft echt helemaal gelijk. Ik heb echt nog nooit zulke goede haarlak gehad, 's ochtends één keer een beetje van die rommel op mijn haar en ik ga probleemloos de dag door. Anders spoot ik gedurende de dag nog een hoop van die zooi in mijn haar om de boel niet de hele dag voor mijn ogen te hebben hangen, maar nu blijft dat haar gewoon zitten waar het moet zitten. Die fles was wel duur, maar ik denk dat ik er vier keer zo lang van doe.

Moraal van dit verhaal: Soms moet je betalen voor kwaliteit, maar het is het waard.

Nou ja, dit verhaal gaat verder nergens heen, ik ga maar weer eens breien (of stofzuigen) ofzo. En over een jaar of twee zal ik op dit blog een foto plaatsen van mijn prachtige lange haar (en wellicht ben ik dan ook 5 kilo lichter).
Fijne dag allemaal!
Marie-Louise

zaterdag 23 maart 2019

Fluffy sjaaltje voor koude nekjes

Ik ben best wel een beetje kouwelijk. 's Winters knoop ik mijn jas helemaal dicht en dan wil ik er ook altijd nog een sjaal om, want niks zo vervelend als een koud decolleté, brrrr! Ook 's zomers vind ik een t-shirt met een wijde hals eigenlijk altijd koud. Ik ben dus dol op sjaaltjes; altijd een lekker warm nekje.

Ik verheug me er al op om het exemplaar wat ik nu brei om mijn nek te kunnen slaan.


Het idee deed ik op in mijn favoriete wolwinkel ('t Ryhahuis in Zuidlaren). Je kiest vier kleurtjes mohair garen en breit dan afwisselend steeds 2 pennen per kleur.

Wol: Rowan Kidsilk Haze
Breinaald: 4,5 mm
50 steken opzetten
Breien: 10r, 10 av, 10r, 10av, 10r
En alle volgende pennen de steken breien zoals ze zich voordoen.
Je wisselt iedere twee pennen van kleur.
Net zolang doorbreien tot je de sjaal lang genoeg vind.

Het is een heerlijk patroontje, niet te moeilijk en je kan de grootte van de sjaal helemaal aanpassen aan je eigen wensen.

En moet ik dan een heleboel draadjes afhechten?
Nee joh, ben je gek. Aan één kant heb je steeds 4 draden en de eerste steek van die naald brei ik met alle 4 draden tegelijk. Zo neem je de draden steeds mee in je werk en hoef je niet een miljoen draadjes af te hechten, het leven is al moeilijk genoeg zonder al die draadjes.


Een heerlijk breiwerkje, niet te ingewikkeld, maar lekker ontspannend.
En gegarandeerd een warm nekje.

Fijne dag!
Marie-Louise